ქარის მოტანილი წერილების დღე 2016

არის დღეები, სეზონები, როდესაც გრძნობ, თითქოს ყველა ნერვი და რეცეპტორი კანის ქვეშ ან კანში კი არა, კანის ზემოდან გაქვს და ყველაფერს ათასჯერ მეტად შეიგრძნობ.
ზოგჯერ ზიხარ, გარეგნულად თითქოს არაფერი, მაგრამ შენი სული განუწყვეტელ ბოლთას სცემს შენში, გულ-მუცელში გრძნობ, როგორ ტრიალებს და წრიალებს შიში, მოუთმენლობა და რაღაც ამის მსგავსი.
ცის დანახვა გინდა და ღრუბლების მეტი არაფერი ჩანს, თვალებზე აფარებული ხელებივით გაწვებიან ქუთუთოებზე ნაცრისფერი მძიმე ღრუბლები და გინდა იყვირო, გეგონება ყვირილით გაფანტავ.
ჩიტების გადაფრენამ შეიძლება უბრალოდ მოგკლას.
ცდილობ ღრმად და მშვიდად  ისუნთქო.
აქეთ-იქით აცეცებ თვალებს, ელოდები ან გინდა ან იხვეწები, რომ ციდან მაინც ჩამოვარდეს სიმშვიდე.
და წარმოიდგინე, რომ ამ დროს სამყარო ენას იდგამს და გელაპარაკება.
გეუბნება, რომ ყველაფერი კარგად იქნება.
აი, ასე, ციდან ჩამოვარდნილი სიმშვიდე მოდის და მშვიდდები.

ასეთი ჯადოსნობა ხდება.
ხდება 22 სექტემბერს.
უკვე რამდენიმე წელია.

ხელშესახები ჯადოსნობა.
წერილები თვითონ პოულობენ მათ, ვისაც ყველაზე მეტად სჭირდებიან.

ადრეც ვთქვი, განა რა არის აქ უცნაური, რომ ვიღაცამ დაწერა, დატოვა და სხვა ვიღაცამ იპოვა?
ჯადოსნობა იმაშია, თუ ვინ იპოვის და რომელ წერილს იპოვის.

წელს ვუყურებდი და წერილები პოულობდნენ ადამიანებს დამღლელი, რიგითი რუტინული დღის მერე და ეუბნებოდნენ, რომ ყველაფერი კარგად იქნება.
წერილები ეჩურჩულებოდნენ, გიყვარდესო და გაუფრთხილდიო.
ყველაფერი კარგად იქნებაო.
საჭესთან ნასვამი ნუ დაჯდებიო.
იმედს ნუ დაკარგავო.
გაიღიმეო.
მზის ამოსვლით დატკბიო და სხვა და სხვა კეთილი რამეები, რომელიც მხოლოდ მპოვნელს ეკუთვნის და მხოლოდ მან იცის.

ჯადოსნური დღეა.
მჯერა.

"When it's raining, when it is heavy rain, I always feel as someone close to me is getting wet ...
Always ... Someone I miss, someone I don't know...
I put on my green raincoat and start looking for her...
If you meet her somewhere, tell her, that she can recognize me easy. I'll be in a green raincoat, which can't protect me from the wetness ... Tell her to come...
My door is always open ... I'll leave a light on...
So, tell her to come ... "

ასე შეგვეძლო გვეოცნება თვალგახელილებს...

არც ისე პატარა ვიყავი, როდესაც ბიძაჩემმა მითხრა, საკუთარი სამყარო უნდა შექმნა და ადამიანები დაპატიჟოო. მაშინ ვერ მივხვდი, რას გულისხმობდა.

არასოდეს მჯეროდა სიზმრების ახსნის და ნიშნების და დამთხვევების ისე, როგორც მას ყველა ხედავს და ესმის.
ყოველთვის მიხაროდა, რომ არ ვეთხვეოდი იმას, რაც მიღებულია და საყოველთაო.

ოდესღაც ვიღაცამ თქვა, ისინი, ვინც იმდენად გიჟები არიან, რომ სჯერათ, სამყაროს შეცვლა შეუძლიათ, მართლა ცვლიანო.

ოდესღაც ამაზეც ვფიქრობდი, რაღაც დიადი იდეები მქონდა.
მერე გავიზარდე.

ბექამ თქვა, რომ ჭეშმარიტება ოცნებაშია.
ოღონდ ისიც თქვა, რომ ოცნებისას ფრთხილად უნდა იყო.

ქარი რომ არ იყოს? (2011 წელი)

ქარი რომ არ იყოს?

როდესაც ეს კითხვა მესმის, მინდა მჯეროდეს, რომ ხუმრობენ.

ამ დღის სახელი ხომ პირობითია და ქარის მოტანილი წერილების დღე იმიტომ ჰქვია, რომ უადრესატო წერილები იწერება და იკითხება.

სულაც არ უნდა იფრიალონ წერილებმა ქარში და პეპლის საჭერი ბადით არ უნდა დავსდევდეთ დასაჭერად და წასაკითხად.

Η ημέρα των ανεμοφερμένων γραμμάτων

Μια φορά και έναν καιρό…

Ναι, άρχισε σαν παραμύθι, αλλά έγινε στην πραγματικότητα.

Αν έχεις ονειρευτεί κάποτε, αν έχεις ερωτευθεί κάποτε, θα το καταλάβεις, θα σου αρέσει, ελπίζω ότι θα σου αρέσει.

Μιλάω για την ημέρα των ανεμοφερμένων γραμμάτων, 22 Σεπτεμβρίου.

Δεν το έχεις ακούσει?

Κάτσε για λίγο, άκου:

დამწყებთათვის ანუ სად? რა? რატომ? როდის? როგორ?

რა არის ქარის მოტანილი წერილების დღე?

ეს დღე ყოველ 22 სექტემბერს აღინიშნება და ძალიან მოკლედ რომ დავახასიათოთ, უცნობი ავტორის მიერ უცნობი ადრესატისთვის დაწერილი ხელნაწერი წერილების დღეა.

ღია წერილი

ზოგჯერ ჩვენ ყველას გვჭირდება სასწაული.

ან უფრო ხშირად, ვიდრე ზოგჯერ. ან ზოგს უფრო მეტად, ვიდრე დანარჩენებს.

სასწაულები სხვადასხვანაირია.

ახლა საღამოა, ან უფრო ღამეა, ალბათ. მაინც ვერ ვხვდები, რატომ ჰქვია 12 საათს შუაღამე, როდესაც ღამე აქედან იწყება?

 ღია ფანჯრიდან ნიავი შემოდის, ვუსმენ ამოჩემებულ სიმღერას. მივყავარ შორს. რომელს? არ გეტყვი, შენ ის წარმოიდგინე, შენ რომელიც გიყვარს ყველაზე მეტად, შენ რომელსაც მიჰყავხარ ყველაზე შორს.

რამდენიმე დღეა ვერაფერს ვაკეთებ სამსახურში. კანით ვგრძნობ, შემოდგომა მოდის.

სულ მგონია, რომ ვერ გავუძლებ ჩიტების გადაფრენას.